انباشته شد­ن زباله­‌‌های پلاستیکی در طبیعت و افزایش میزان آلودگی­‌‌های زیست محیطی باعث شده است که علاقه به استفاده از نانوکامپوزیت­‌‌های دارای خصوصیت زیست­پذیری مانند نانوکامپوزیت­‌های پلی اتیلن با دانسیته پایین/ پلیمر طبیعی/ بهبود دهنده، که در زمره مواد تجدیدپذیر قرار می­گیرند، به صورت روز افزون افزایش یابد. در این میان، نشاسته یک پلیمر طبیعی، تجدیدپذیر و ارزان قیمت است که می­تواند به پلی اتیلن اضافه شده و موجبات تشکیل ماده پلیمری سازگار با محیط زیست را فراهم نماید. به عبارت دیگر، نشاسته به خاصیت زیست تخریب­پذیری پلی اتیلن کمک شایان توجهی می­نماید. ثابت شده است که ترکیب کردن نشاسته و پلی اتیلن (PE) که بدون واسطه شیمیایی و تن‌ها با مخلوط کردن این دو پلیمر با یکدیگر صورت می­گیرد، به عنوان یک عامل نرم کننده و روان کننده تا حدودی و در مقادیر اندک از نشاسته، سبب بهبود عملکرد مکانیکی پلی اتیلن و همچنین منجر به محدود کردن کاربرد‌های آن می­شود. نشاسته را می­توان در حضور یک نرم کننده (مانند گلیسرول) و در دمای بالا (دما‌های بالاتر از 150 درجه سانتیگراد) برای اصلاح مواد پلاستیکی معمولی و همچنین پراکنده سازی نسبتأ یکنواخت آن در ماتریس پلیمری، بمنظور بهبود خواص مکانیکی بحرانی آن بکار برد. مطالعات زیادی در زمینه­ی کامپوزیت­‌های پلی اتیلن-نشاسته انجام شده است. با این حال، این مواد دارای کشش سطحی نسبتأ بالایی هستند که از ناسازگاری بین PE غیرقطبی و نشاسته­ی ترموپلاستیک با قطبیت بالا بوجود می­آید که در صورت استفاده از مقادیر بالای نشاسته در ترکیب، منتج به خواص مکانیکی ضعیفی خواهد شد. بنابراین، به منظور غلبه بر مسئله ناسازگاری ذاتی پلیمر‌های سنتزی (پلی­اتیلن) و پلیمر‌های طبیعی (نشاسته) و به عنوان یک بهبود دهنده در خواص مکانیکی، استفاده از اصلاح کننده­‌های سطحی مناسب و مشتمل بر گروه­‌های واکنش­گر (به عنوان مثال، پلی اتیلن پیوند زده شده با مالئیک آنیدراد) پیشن‌هاد شده است. به هر حال، بکارگیری این روش بطور کامل بر مشکل ضعف خواص مکانیکی ترکیب غلبه نمی­کند. از این رو، دانشمندان به جای سنتز ترکیب این دو پلیمر، به تهیه­ی کامپوزیت­‌هایی از آن‌ها مبادرت کردند. عمده تفاوت بین ترکیب و کامپوزیت، در واکنش شیمیایی صورت گرفته در سیستم می­باشد. به نحوی که، در سیستم­‌های پلیمری ترکیبی واکنش شیمیایی به وقوع نمی­پیوندد و فقط آمیختگی دو (یا چند) فاز جامد پلیمری با یکدیگر صورت می­گیرد. حال آنکه، در سیستم­‌های کامپوزیتی به سبب حضور گروه‌‌های عاملی و یا دیگر مواد واکنش‌گر موجود در سیستم، فرآیند اختلاط پلیمر‌ها بواسطه واکنش یا واکنش­‌های شیمیایی انجام می­پذیرد. شایان ذکر است که گنجاندن مقدار کمی از پرکننده­‌های نانویی (نظیر نانوذرات اکسید تیتانیوم) در یک ترکیب پلیمری که منجر به تشکیل یک ماده نانوکامپوزیتی می­گردد، منتج به بهبود خواص مکانیکی کامپوزیت می­شود. ثابت شده است که مراقبت و نظارت بر روند فرآیند واکنش پلیمریزاسیون، به طور قابل توجهی می‌تواند پراکندگی نانو ذراتی نظیر نانوذرات خاک رس را در زمینه پلیمری تسهیل کند. علاوه بر این، تحقیقاتی عمد‌های بر روی نانوکامپوزیت­‌های پلی اتیلن با چگالی پایین/ نشاسته / نانوذرات انجام شده است که نتایج آن­‌ها بیانگر بهبود قابل توجه و مهم در تمامی ویژگی­‌های فیزیکی-شیمیایی، ساختاری و حرارتی نانوکامپوزیت حاصل بوده است. از سوی دیگر، بکارگیری مقدار بهینه نانوذراتی نظیر الیاف کربنی، تیتانیوم اکساید، نانولوله­‌های کربنی و غیره پرسشی قابل بحث در زمینه سنتز نانوکامپوزیت‌‌های پلیمری است. به نحوی که افزودن مقدار بهینه از این نانوذرات می­تواند منجر به بهبود عملکرد مکانیکی و حرارتی کامپوزیت شود.

شنبه تا پنجشنبه 8 تا 17
دفتر مرکزی : 02166302519
مشاوره با کارشناس: 09127043189
info@exiror.com
اکسیرور

شرکت اکسیرور به کوشش جمعی از فارغ التحصیلان دانشگاه‌های تهران و امیرکبیر در زمینه تولید و اجرای تخصصی انواع کفپوش‌های پارکینگی، صنعتی، آزمایشگاهی، آنتی استاتیک، ساختمانی و سه بعدی شروع به کار نمود. رنگ کفپوشی مورد استفاده در پروژه‌های مختلف این شرکت با بهترین مواد اولیه و رعایت کلیه اصول استاندارد و توجه به نکات علمی و فنی در تمامی مراحل، تولید می‌شود.